Zero Trust چیست؟ چگونه باعث افزایش امنیت میشود؟
میتوانید خلاصهای کوتاه از محتوای مقاله را با استفاده از هوش مصنوعی دریافت نمایید.
در سازمانها امنیت یکی از اساسیترین اصول در روند انجام کارها است. در طول سالها، ابزارها و فناوریهای گوناگونی برای ارتقای امنیت در شبکهها و سازمانها توسعه یافتهاند که بسیاری از آنها تاثیرات قابل توجهی داشته و عملکرد موفقی از خود نشان دادهاند. اما با پیشرفت تکنولوژی و فناوریهای افزایش امنیت، روشهای دسترسی غیر مجاز و حملات مخرب نیز پیشرفت داشتهاند. از همین رو فناوری Zero Trust آمده تا اصل ” هرگز اعتماد نکن، همیشه بررسی کن” را میان سازمانها اجرایی کند.
Zero Trust چیست؟
اصول امنیت در سازمانها تا مدتها بر این فرض استوار بود که هر آنچه بتواند از فایروال سازمان عبور کند، قابل اعتماد و امن تلقی میشود. این رویکرد، هرچند سطحی از امنیت نسبی برای شبکهها و سازمانها فراهم میکرد، اما محدودیتهای قابل توجهی نیز داشت. با ظهور فناوری Zero Trust، این دیدگاه به طور اساسی دگرگون شد؛ بهگونهای که دیگر هیچ کاربر یا درخواستی به صورت پیش فرض قابل اعتماد نیست و همواره احتمال نفوذ در نظر گرفته میشود. در این مدل، تمامی درخواستها به صورت دقیق و مستمر مورد ارزیابی قرار میگیرند و تنها در صورت احراز کامل شرایط امنیتی، مجوز دسترسی صادر میشود.
Zero Trust نحوه محافظت از دادهها و دسترسیها را به فضای ابری برده و با اعمال حداقل دسترسی لازم به کاربران، امنیت را به حداکثر رسانده است.
مزایای Zero Trust
- کاهش ریسک خطرات و حملات سایبری
- محافظت بالا در برابر دادههای مهم و حساس
- افزایش امنیت در محیطهای ابری و دورکاری
- کاهش دسترسی کاربران و مدیریت آن
- کاهش خسارات در صورت نفوذ به شبکه
چالشهای Zero Trust
- هزینه بالا برای پیاده سازی
- نیاز به دانش فنی برای پیاده سازی و مدیریت
- نیاز به ایجاد زیر ساخت
مدلهای سنتی چه چالشهایی دارند؟
مدلهای سنتی امنیت، بر این اصل استوار بودند که هر چیزی که در داخل شبکه قرار دارد قابل اعتماد است، این رویکرد در محیطهای ابری و هیبریدی دیگر کارایی نداشته و نمیتواند امنیت لازم را تامین کند.
از جمله چالشهای این مدلها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- استفاده از فایروالها و VPNها میتواند سطح حمله را افزایش داده و با قرار دادن آدرسهای IP در معرض اینترنت، ریسک نفوذ را بیشتر کند.
- شناسایی تهدیدهای پنهان در ترافیک شبکه دشوار است و این رویکردها اغلب توانایی کافی برای کشف چنین تهدیدهایی را ندارند.
- امکان استخراج یا نشت اطلاعات از طریق تونلهای رمزنگاری شده توسط مهاجمان وجود دارد که خود یک ریسک امنیتی جدی محسوب میشود.
- در صورت موفقیت مهاجم در ورود به شبکه، به دلیل نبود تفکیک و طبقه بندی مناسب، احتمال دسترسی گسترده به دادهها و منابع حساس افزایش مییابد.
مقایسه Zero Trust با روشهای سنتی
در اینجا به مقایسه Zero Trust و دو روش سنتی VPN و فایروال میپردازیم تا با عملکرد هر یک بیشتر آشنا شویم.
| ویژگی | Zero Trust | VPN | Firewall |
|---|---|---|---|
| مدل امنیتی | عدم اعتماد پیش فرض (Always Verify) | اعتماد پس از اتصال | محافظت مرزی |
| سطح دسترسی | حداقلی و دقیق (فقط به یک اپ خاص) | دسترسی به کل شبکه | کنترل کلی ترافیک |
| احراز هویت | چندعاملی + بررسی رفتار و دستگاه | معمولا فقط نام کاربری/رمز | معمولا ندارد |
| مناسب برای دورکاری | بسیار امن و بهینه | رایج ولی پرریسکتر | به تنهایی کافی نیست |
| دید مهاجم در صورت نفوذ | بسیار محدود | امکان حرکت در کل شبکه | بسته به تنظیمات |
| کارایی و سرعت | بالا (اتصال مستقیم به اپ) | ممکن است کند (بهخاطر تونل) | تاثیر کم |
| محافظت در کلود | بله (طراحیشده برای کلود) | محدود | محدود |
| پیچیدگی مدیریت | مدرن و متمرکز | نسبتا پیچیده | نیاز به تنظیمات دستی زیاد |
اصول انجام کار Zero Trust
با وجود معماری Zero Trust در ساختار یک شبکه، هر کاربر که بخواهد وارد شبکه بشود باید از مراحل سخت گیرانه احراز هویت عبور کند. این فناوری در سازمانهای مدرن برای ایجاد امنیت بسیار کاربرد دارد. از دلایل این موضوع میتوان به موارد زیر اشاره داشت.
- کاربران و دستگاهها به صورت پیش فرض مورد اطمینان نیستند و حتما باید احراز هویت شوند.
- رفتار کاربران به طور مداوم بررسی میشود و اگر رفتار مشکوکی مشاهده شد، روشهای احراز هویت تغییر خواهند کرد.
- با اعمال حداقل دسترسی مجاز، در صورت وجود دسترسی غیر مجاز، باز هم افراد نمیتوانند به همه دادهها دسترسی داشته باشند.
- وجود احراز هویت چندعاملی (MFA) باعث افزایش امنیت و جلوگیری از ورود غیر مجاز خواهد شد.
- در این رویکرد، شبکه به بخشهای کوچکتر و مجزا تقسیم میشود و به هر کاربر تنها دسترسی به منابعی داده میشود که نیاز دارد. به این ترتیب، حتی در صورت نفوذ یک کاربر غیرمجاز، امکان دسترسی به کل شبکه وجود نخواهد داشت.
چرا سازمانها به Zero Trust نیاز دارند؟
در دنیای امروز پیشرفتهای حوزه تکنولوژی و دیجیتال هر روز در حال افزایش است. سازمانها نیز برای پیشرفت و عقب نماندن از رقبا مجبور هستند که هر روزه با تکنولوژیهای جدید وفق پیدا کنند. این موضوع باعث شده که اهمیت امنیت پیشتر شود. با افزایش امنیت، سازمانها میتوانند بهتر با تکنولوژیهای روز ارتباط برقرار کنند و روند کار را بهبود بخشند. در این میان راههای دسترسی غیر مجاز و حملات سایبری نیز پیشرفتهای زیادی داشته و مقابله با آنها دیگر کار روشهای سنتی نیست. در این زمان Zero Trust اهمیت زیادی برای سازمانها خواهد داشت و یک انتخاب ضروری خواهد بود.
اهمیت Zero Trust در سرویسهای میزبانی و سرور
امروزه سایتها در محیطهای میزبانی وب قرار دارند و مدیریت آنها از طریق کنترل پنلها و ابزارهای مختلف به صورت راه دور انجام میشود. افزایش امنیت هنگام دسترسی به این ابزارها و مدیریت سایتها اهمیت بسیار بالایی دارد و به طور مستقیم بر روند فعالیت وب سایت تاثیر میگذارد. به همین دلیل، پیاده سازی معماری Zero Trust در سرورها نقش مهمی در افزایش امنیت دارد. اقداماتی مانند احراز هویت هنگام دسترسی به هاست و مدیریت دقیق دسترسی کاربران باعث کاهش قابل توجه ریسکهای امنیتی میشوند. اگر به دنبال میزبانی وب امن و مطمئن هستید، پویان آی تی در کنار شما است.
امنیت در دورکاری با Zero Trust
یکی از چالشهای اصلی روشهای سنتی امنیت شبکه، فراهم کردن دسترسی از راه دور برای کارمندان بود؛ چرا که این نوع دسترسی معمولا از سطح امنیتی بالایی برخوردار نبود و میتوانست خطرات جدی ایجاد کند. در مقابل، معماری Zero Trust با بهره گیری از پروتکلها و سازوکارهای امنیتی پیشرفته، این امکان را فراهم میکند که دسترسی از راه دور به شکلی ایمنتر و کنترلشدهتر انجام شود. در این رویکرد، کنترلهای امنیتی پیشرفته و مکانیزمهای احراز هویت قوی به صورت یکپارچه حتی در محیطهای ابری اعمال میشوند، به گونهای که محیط کلود نیز در برابر دسترسیهای غیرمجاز بهطور کامل محافظت خواهد شد.
روش کار Zero Trust
در معماری Zero Trust روند کار احراز هویت و ارائه دسترسی به کاربر به شکل زیر است.
- در گام نخست، هویت کاربر و دستگاه به طور دقیق احراز میشود. این فرایند علاوه بر نام کاربری و رمز عبور، شامل روشهای تکمیلی مانند دریافت و وارد کردن کدهای یک بار مصرف ارسال شده از طریق ایمیل یا پیامک نیز است.
- ریسک ورود کاربر با توجه به دسترسیهای آن بررسی شده و مقصد ورود کاربر مشخص میشود.
- قدم بعد اعمال سیاستهای امنیتی مورد نیاز است. اگر دسترسی مشکوک باشد، مسدودسازی صورت میگیرد.
- در قدم بعدی، برنامه به صورت مستقیم متصل شده و کاربر میتواند از دسترسیها استفاده کند.
در نهایت
در نتیجه، پیاده سازی معماری Zero Trust دیگر یک گزینه اختیاری نیست، بلکه به یک ضرورت حیاتی برای سازمانها و سیستمهای امروزی تبدیل شده است. این مدل امنیتی با رویکرد «هرگز اعتماد نکن، همیشه بررسی کن»، کنترل دقیق دسترسیها، احراز هویت چندعاملی و محافظت مداوم از دادهها، خطر نفوذ و آسیبهای سایبری را به حداقل میرساند. در دنیای امروز که محیطهای ابری، دورکاری و تهدیدات پیشرفته سایبری بخشی جدایی ناپذیر از فعالیتهای سازمانی هستند، Zero Trust یک پایه امن و قابل اعتماد برای تضمین تداوم فعالیت و امنیت اطلاعات فراهم میکند.
سوالات متداول
مدلهای سنتی بر اعتماد پیش فرض به منابع داخلی متکی بودند و در محیطهای ابری و دورکاری، کنترل کافی روی دسترسیها و تهدیدهای پیشرفته نداشتند.
با احراز هویت چندعاملی، بررسی رفتار کاربران و اعمال کنترلهای امنیتی پیشرفته، دسترسی از راه دور به شکلی ایمن و کنترل شده انجام میشود و حتی در محیطهای ابری دادهها محافظت میشوند.
منابع
- https://www.cloudflare.com/learning/security/glossary/what-is-zero-trust/
- https://www.zscaler.com/resources/security-terms-glossary/what-is-zero-trust
- https://learn.microsoft.com/en-us/security/zero-trust/zero-trust-overview
اولین دیدگاه را اضافه کنید.